RSS  

شب رویایی

شب از اسم تو سر می ره، پُره لحظه اَزَت این جا

همین حس حضور تو همین رویاییه زیبا

منم قصه نویس تو، همین جا باورت می شه؟

نگاهت رُ بدوز این جا، به عکسمون روی شیشه

به میز شیشه ای، گلدون، به این تصویر رویایی

خودتم باورت می شه چه بی رحمانه زیبایی

جهان پیش نگاه توبه یه ارزن نمی ارزه

نگا کن وقتی پیشِتم دیگه دستم نمی لرزه

تو فال قهوه ی چشمات تموم شد سرنوشت من

ببین قبر غرورم رُ تو چالِ گونه هات کندن

همین امشب فقط من رُ صبورانه تماشا کن

بزار غرق نگات باشم، نترس، مُردم تو حاشا کن

بزار این آخرش باشه خیال کن غرق رویایی

اگه مُردم بدون قاتل! که بی رحمانه زیبایی!...

                                                    "لیدا علیزاده"

من همیشه تو وجودم تو رو احساس می کنم

واحد غیر حضوری تو رو پاس می کنم

تو که نیستی اما من هر جای دنیا که برم

عسل چشمای خوشکلت می یاد تو خاطرم

تو منی، منم تو ام هر چه قدم طفره بری

خالق ترانه های من تویی، تو شاعری!

        عینک دودیت و بردار که چشام سیاهی می رن

         دیگه آفتابی نمونده توی دنیای تو و من

یه جورایی دیگه شکل تو دارن اشکای من

وقتی گریه می کنم به داد من نمی رسن

دیدی تو شبیه من شدی و من شبیه تو

آخه من چِپوندمت توی دقیقه هام تو رو

آره تو نفس نفس کنارمی بخوای نخوای

هر جای دنیا برم تو قلبمی، باهام می یای

          عینک دودیت و بردار که چشام سیاهی می رن

         دیگه آفتابی نمونده توی دنیای تو و من

                                                "لیدا علیزاده"

نگاهت را بردار

هر چه باشد تو از من بلندتری!

لا اقل قدت می رسد که از آسمان هفتم انگور بچینی

وقتی صدایت

چا بک تر از باد

 از گوش دخترکان ایل می آویزد

نیازی به هجای گم شده ی من نداری

صدای خش خش قدم های رادیو

و جدیدترین خبر:

برمودا کشف شد

نگاهی که غرق می کند

از آنِ توست

تو حتما

میان آدم های یک بار  مصرف جایی نداری

دلت را چشمانی پف کرده لو می دهد

یادش بخیر

یادش بخیر آخرین راهی را که با هم رفتیم

و جن ها ما را می پاییدند

و تو با آرامی

خیره بر جاده ی دودی سر سیگارت

مشق شب های مرا

به دم باد سپردی

راحت....

                " لیدا علیزاده"

مقصر نبودی!

عاشقی یاد گرفتنی نیست

هیچ مادری گریه را به کودکش یاد نمی دهد

عاشق که بودی

دستِ کم

تَشَری که با نگاهت می زدی دل آدم را پاره نمی کرد!

مهم نیست

من که برای معامله نیامده ام

اصل مهم این است که هنوز

تمام راه ها به تو ختم می شوند

وتو

درجیب هایت

تکه  هایی از بهشت را پنهان کرده ای

نوشتن فقط بهانه ای ست

که با تو باشم

وگر نه این واژه های نخ نما

قابل تو را ندارند...

                             "لیدا علیزاده"

وطن

خاکِ اجدادیِ من عشقِ مقدس، وطنم

با همین ترانه هام به قلب دشمن می زنم

آخه گرگای گرسنه تو کمینِ خاکتن

دستاشون تو حسرت یه ذره خاکِ پاکتن

تو کوچه پس کوچه هات همیشه ترسِ سایه بود

وطن استقامتت، تصنیفِ فریادُ سرود

سرزمینِ حافظ و سعدی و نیمایی وطن

میهنِ مقدس بو علی سینایی وطن

تو برام فراتر از یه سرزمین و کشوری

تو دل تو جون گرفتم تو برام یه مادری

عشقِ تو، تو خونِ مردمت وطن، ریشه داره

به خلیج و خزرت قسم دلم دوسِت داره

وقتی اسمِ تو می یاد حسِ غرور تو سینهَ مه

خاکِ زرخیزت واس تمومِ دردام مرهمه

تو رُ از ما بگیرن می خوام که دنیا نباشه

دوس دارم که اوجِ پرچمت تو آسمون باشه

خاکِ اجدادیِ من عشقِ مقدس، وطنم

با همین ترانه هام به قلب دشمن می زنم

                                      "لیدا علیزاده"

با تبریک روز میلاد حضرت علی (ع) و همچنین روز مرد و روز پدر به تمام مردان ایرانی به خصوص همسر و پدر نازنینم...

می خوام از تو بنویسم تو که مرد روزگاری

توی این مرثیه بازار تو یه شعر تازه داری

تو شبیه احترامی نازنین مث یه حاجت

مث یه تندیس پاکی لحظه ی ناب عبادت

می خوام از تو بنویسم تنها تو نیستی غریبه

تو که یاد دادی به چشمام دنیا اندازه ی سیبه

با تو تو نوروز هر سال نحسی سیزده به در شد

گلا ون یکاد می خوندن وقتی اسم تو پدر شد

با تو از تموم شب ها بی ستاره رد شدم من

لهجه ی ناب بهار و به خدا بلد شدم من

تو یادم دادی شکوه معنی امن یجیب و

واژه واژه ی نماز و این قرایت نجیب و

دست تو تو باغچه هامون گلای اطلسی کاشته

توی آسمون سفره ماه کامل رو گذاشته

                                          می خوام مث کودکی یام یه بچه ی بلا بشم

                                           می خوام تو دستات بمونم تو دست تو قد بکشم

توی این شبای منحوس قصه هات معجزه گر بود

روی گلبرگای خونه واژه ی پدر پدر بود

تو هنوز از تیر آرش یه کتابچه قصه داری

از تو خاطرات کهنه ت قصه های نو می یاری

کاش که گرگ پیر قصه بره ها رو نمی خوردش

چل گیس قصه ت و ای کاش دیو بددل نمی بردش

هنوزم شبای یلدا بهترینِ لحظه هاته

درمون چشمای خسته ت حافظ و شاخه نباته

توی این ولوله ی شوم آغوش تو مث کوهه

امن ترین پناه قلبم تکیه گاهی با شکوهه

مرد بارونی خونه تویی ناجی و بهونه م

پیش کش تموم دردات واژه واژه ی ترانه م

                                              می خوام مث کودکی یام یه بچه ی بلا بشم

                                              می خوام تو دستات بمونم تو دست تو قد بکشم

                    "لیدا علیزاده"

خاتون بارونی من

هم طپش همیشگیم فقط تویی تو مادرم

با تو حضور گریه رو از یاد آینه می برم

تو مث یه ستاره ای تو شبای شعرای من

با تو دیگه ترانه هام قشنگیا رو سر دادن

خاتون بارونی من بانوی پاک و بی بدل

پیش کش یه ثانیه ته قربونی چن تا غزل

گذشته فصل رنگی بازیای عروسکیم

گم شده انگار بی صدا راه عزیز کودکیم

من و قایم کن من و تو چارقد گلدارت بگیر

می ترسم از حضور این آدم بزرگای حقیر

من که به جز تو مادرم هیشکی رو باور ندارم

با تو دارم از همه ی خوبیا سر در می یارم

توی ترانه های من همیشه جا پای توا

این زمهریر زندگیم گرم نفس های توا

با تو دارم جون می گیرم خاتون بارونی من

ناجی نازنین این هق هق پنهونی من

دست تو به سکوت من شعرای ناب و هدیه کرد

آغوش امنت با من تو وحشت شبای سرد

ترجمه ی نگاهتن تک تک واژه های من

پر شدن از نوازشات تموم لحظه های من

بی بی بخشنده ی من فرشته ی زمین نشین

ببین همیشه کودکم تو دستای تو نازنین

همیشه در کنارمی مث هوا مث نفس

برای حس شاعریم لمس نفساس تو بس

با تو به پیرهن شبام ماه و ستاره می زنم

تو تکیه گاه امن من همیشه عاشقت منم

                                      " لیدا علیزاده"

هر گز آدم سیاسی نبوده ونیستم اما این روزها سخت دل گیرم و متاسف...

           فریاد

حقیقت داره ممنوعه دیگه آزادی رُ خواستن

دیگه جرمه پرستوها رو دیوارا بیان واستن

قدغن شد دیگه رنگی به جز مشکی تنت باشه

سرت رُ بر که گردوندی می بینی دستِ رو ماشه

                            من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز

                            داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز

                            تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم

                            تو این همه صدای ضجه و بمب اتم

اگه گوشای این دنیا کَره داد می زنم بازم

آخه فرزند زرتشتم به این حرفا نمی بازم

یکی پاسخ بده این جا چرا گرگا همه میشن؟

دُلارامون چرا سهم زِ ما ها بهترون می شن؟

چرا میراث این کشور نصیب ِسفره هامون نیس؟

چرا چشم پدرهامون دیگه از غصه ها شد خیس؟

                            من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز

                            داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز

                            تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم

                            تو این همه صدای ضجه و بمب اتم

تو این بازار آشفته تو فکر قدرتن اونا

کسی تو فکر ماها نیس تو فکر ثروتن اونا

حالا کار بزرگامون یه عالم حرفای خامه

ترورِ شخصیت ،لبخند، یه مُشت آمار و ارقامه

دیگه پایان این قصه داره بدتر از این می شه

حالا بین بد و بدتر برنده بدترین می شه

                          من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز

                          داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز

                          تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم

                          تو این همه صدای ضجه و بمب اتم

                                                                  " لیدا علیزاده"

  به مناسبت دومین سالگرد ازدواجمون

                       عاشقانه

تو هنوز واسم عزیزی مث اهرام ثلاثه

تو تکی مث یه مهره که همیشه آسِ آسِ

تو عجیب ترین عجیبی مث برمودا می مونی

مث معبد مقدس واسه ی بودا می مونی

تو مث قرص مسکن واسه ی تسکین دردام

تو یه دلخوشی نابی واس آسایش فردام

تو مث سوژه ی تازه واس شعرای مریضم

چی بگم شکل مدرن حس الهامی عزیزم

تو توی بقچه ی تقویم هفته هام و رنگی کردی

همیشه دنبال راهی واس خوشبختی می گردی

وقتایی که جا نمی شه توی حوصلهَ م ترانه

واژه های تازه داری واس شعری عاشقانه

مث معجزه عزیزی مث خورشید بی نظیری

تو مث بارون رحمت وسط دشت کویری...

پیش کش بی بی فاطمه الزهر(س)

بی بی

بانوی خوب نجابت منجی دستای خسته

بی بی قله نشینم ای گل پهلو شکسته

خاتونِ همیشه ناجی سایه گاهِ مهربونی

می دونن تموم دنیا زخمیِ کدوم خزونی

دست سرد این زمونه ساقه تُ زد تازیانه

می دونم مرهم نمی شه زخم تو با این ترانه

تویی اول هر آیه، تو یه سوره ی عجیبی

تویی تفسیر الف لام معنی اَمَن یُّجیبی

تویی تندیس ترانه تویی اسوه ی سرودن

تو دل تاریک شب ها چه عزیزه با تو بودن

برای نوشتن از تو همه واژه هام حقیرن

دارن از شرم حضورت مث عاشقا می میرن

دست لطفت رو بتابون تو خودت یه دنیا یاسی

تو که دردِ گلدونا رو بهتر از من می شناسی

نُتِ آواز قناری تو نگاهت بی بی جونم

همه ی زخمای دنیا چشم به راهت بی بی  جونم

                                                  "لیدا علیزاده"